Kendi beyninin labirentlerinde kaybolmuş biri…
TheCosmic » Karman-Çorman » Praksisi ararken nüksetti; başa dönüş.

red-head-amedeo-modiglianiYüzümü kaybetmiştim. Yeni şehir ruhumu arştan çekmiş, olmasını planlandığım olamayacakları daha yumurta iken zedelemeyi başarmıştı. Ayak tırnaklarım kopuyor, kanlı sümkürüyor, sigara ateşinin parmaklarıma verdiği acıyı hissediyordum. Üretemiyor olmanın yanı sıra, şimdiye değin ürettiklerimden de nefret etmeye başlamıştım. Boşluktan ziyade kara delik yollarımı kapatmış beni içine çekmeyi başarmıştı. İlhan “ben ki cehennemde bir allah gibi yalnızım” diyordu. Oysa kara delik benim içinde debelenecek cehennemimi bile bırakmamıştı. Fırtınaları içinde kopan Kafka gibi, düzene karşı tepkisiz, sanki umutsuz ama farkında olan. Yeni şehir… Tekrar eden yeni. Yeniden yorulmuştum. Tiksiniyordum.Başa dönmek lanetti. Eskiye mecbur kalıp, spontane yeni demek daha lanet. Eski arkadaşlarım da kent ile beraber yenilenmişti. Hepsi sanki hayat enerjimi çekiyordu. Madden rahatsız eden baş ağrılarıma yetmezmiş gibi bir de maneviyat ekleniyor, ağrılar dayanılmaz oluyordu. Olduğumdan fazlası idim onlar için. Ama daha dünden aslında olmadığımı kabullenmiştim. Huzur, güvendeyim hissi beni bulamayacaktı. Kaybolmuştum. Cehennemin dahi olmadan yalnızlık. O ben yokken de vardı… Ebette adı hiç olacak kimsesi olmayan; yalnız olan yalnızlık.

Yorumun ne olacak?